Acela se va mântui, cine va rabda până la sfârşit

Zis-a Domnul: „Cel ce va răbda până la sfârşit, acela se va mântui” (Matei 24, 13). Iar răbdarea este îmbinarea tuturor virtuţilor. Căci nici una dintre virtuţi nu stă fără ea. Deoarece „tot cel ce se întoarce înapoi nu este vrednic de împărăţia cerurilor” (Luca 9, 62). Chiar dacă i se pare cuiva că se împărtăşeşte de toate virtuţile, dacă nu va răbda până la sfârşit şi nu se va izbăvi de cursele diavolului. În toată ştiinţa şi cunoştinţa este nevoie de răbdare. Şi pe drept cuvânt. Pentru că nici lucrurile cele sensibile nu se fac fără ea, iar dacă i s-a făcut cuiva vreunul dintre ele, are nevoie de răbdare ca să-i rămână ceea ce i s-a făcut. Şi simplu grăind, tot lucrul înainte de a se face, prin ce se face şi odată făcut, prin ea rămâne şi fără de ea nu stă, nici nu se desăvârşeşte. Pentru că dacă este bun, ea îl prilejuieşte şi îl păzeşte; iar dacă este rău, ea dă uşurare şi tărie de suflet şi nu lasă pe cel ispitit să fie strâmtorat de descurajare, care este arvuna gheenei. Ea are puterea să omoare deznădejdea, care omoară sufletul. Ea învaţă sufletul să se mângâie şi să nu slăbească de mulţimea războaielor şi a necazurilor. Pe ea neavând-o Iuda, a găsit moartea cea îndoită, ca un lipsit de experienţa războiului. Pe ea având-o fruntaşul Petru, deşi a căzut, dar ca un cercat în război a biruit pe diavolul care-l doborâse. Pe ea aflând-o monahul acela care a căzut în curvie, a biruit pe cel ce l-a biruit, nesupunându-se gândului deznădejdii care-l împingea să părăsească chilia şi pustiul, ci cu răbdare zicând către gânduri: n-am păcătuit şi iarăşi zic vouă n-am păcătuit.

O dumnezeiască înţelepciune şi răbdare a viteazului bărbat! Această fericită virtute l-a desăvârşit pe Iov şi toate bunătăţile lui cele dintâi. Căci numai puţin dacă ar fi slăbit în ea, dreptul ar fi pierdut toate cele dintâi. Dar cel ce cunoştea răbdarea lui, a îngăduit bătaia spre desăvârşirea lui şi spre folosul multora.
(Sfântul Petru Damaschinul, Filocalia, vol V, Învățături duhovnicești, cuv. 5, p. 204-205)

Mitropolitul Moldovei a creat un nou Rădeni. La Botoșani / Se anunță o nouă descindere cu jandarmii a delegației MMB

de teolog Mihai-Silviu Chirilă
Schitul Orășeni este situat la 10 kilometri de municipiul Botoșani, este de o frumusețe rară, și în prezent este parohia unor oameni inimoși, dispuși la orice jertfă pentru dreapta credință. Dragostea pentru Hristos și pentru preotul lor paroh, Părintele Ioan Ungureanu, i-a determinat să fie alături de sfinția sa în lupta împotriva ereziei aduse în Biserică de către episcopul locului, prin participarea la sinodul din Creta, în care erezia ereziilor, ecumenismul, a fost transformat în politică misionară și doctrină eclesiologică a Bisericii Ortodoxe.
Pe lângă toate aceste realități, care fac din Schitul Orășeni un colț de rai, mai există un element extrem de important în înțelegerea descinderii reprezentanților mitropolitani la Orășeni astăzi: schitul se pregătește de canonizarea oficială, pe 16 mai, a sfântului Sila, patronul spiritual al schitului și al satului.

În acest context, în dimineața zilei de 5 mai, o delegație a Mitropoliei Moldovei și Bucovinei, condusă de vicarul administrativ, preot Marian Timofte, de inspectorul bisericesc preot Florin Chirilă și de protopopul din Botoșani, preot Lucian Leonte, s-au prezentat la schit pentru a-i aduce la cunoștință părintelui Ioan Ungureanu suspendarea sa din funcția de preot paroh pe perioada judecării consistoriale și înlocuirea pe această durată cu un preot pomenitor. Delegația a fost însoțită de vreo 30 de preoți din Protopopiatul Botoșani, aduși, contrar legislației canonice și regulamentelor bisericești, să forțeze plecarea părintelui Ioan din parohie, și de un important dispozitiv de jandarmi, chemați de o sesizare adresată instituției de către reprezentanții MMB.
Coincidență sau nu, sosirea acestei delegații a fost prefațată de o echipă a forțelor de pompieri, care au dorit să verifice instalațiile specifice ale parohiei. La scurt timp după pompieri, și-au făcut apariția reprezentanții MMB, care au încercat să profite de faptul că în schit nu se afla prea multă lume și că pompierii ceruseră deschiderea schitului, pentru a intra în biserică și a o prelua.
Alertați, oamenii au început să sosească în apărarea schitului și a preotului lor paroh. Situația a fost tensionată de prestația lamentabilă a preoților care veniseră să-i ajute, în mod necanonic și ilegal, pe cei de la Mitropolie să își ducă la capăt misiunea cu care fuseseră învestiți de către conducerea MMB.
Credincioșii au dat dovadă de o statornicie deosebită, explicându-le celor trimiși de MMB că ei sunt trup și suflet alături de părintele paroh și că nu acceptă un preot pomenitor al ierarhului semnatar al documentelor din Creta. În acest sens, la începutul anului, au semnat un document în care își manifestau adeziunea față de poziția antiecumenistă a părintelui Ioan și determinarea de a nu primi un preot pomenitor în comunitatea pentru care au muncit din greu și pe care au ridicat-o din nimic.
După amiază, preoții sosiți în mod necanonic în parohia unui preot legitim, au început să umble prin sat, în speranța de a atrage simpatia credincioșilor din localitate. Printre multele lucruri pe care le-au spus oamenilor, a fost și fabulația potrivit căreia, dacă mâine părintele Ioan continuă să facă slujbe, el va fi caterisit pe loc, adică fără niciun fel de judecată. Că procedura caterisirii pe loc nu există nicăieri nu pare a-i interesa pe cei care, după spusele unor martori, au afirmat că vor suna la… 112, de unde va veni caterisirea instantanee a părintelui Ioan!!!!!
Întrebat în legătură cu prezența celor 30 de preoți și rugat să indice un singur temei canonic sau regulamentar din Statutul BOR, în baza căruia un preot paroh are printre atribuții și participarea la suspendarea din funcție a unui confrate al său preot, inspectorul Florin Chirilă a răspuns doar că… preoții fac parte din Protopopiatul Botoșani, lucru care nu justifică în niciun fel prezența lor în altă parohie decât cea în care au fost puși să păstorească.
La rândul lor, reprezentanții Jandarmeriei au fost întrebați de ce au permis adunarea publică ilegal constituită de cei 30 de preoți, adunați cu scopul de a tulbura liniștea publică, în condițiile în care Legea 60/1991 prevede, în art. 9, litera c) că nu pot fi autorizate adunările publice menite a tulbura ordinea publică. Cei 30 de preoți adunați în mod necanonic, nenominalizați în adresa metropolitană pentru a participa în vreun fel la punerea în aplicare a deciziei mitropolitane de suspendare a părintelui din funcție pe perioada judecării consistoriale, s-au constituit într-o adunare publică neautorizată, cu scopul de a tulbura ordinea publică, lucru pe care l-au și făcut, creând o atmosferă tensionată între ei și credincioșii prezenți să își apere parohia și parohul. Reprezentanții jandarmeriei nu au dat un răspuns concludent, ceea ce i-a determinat pe credincioși să ceară informațiile respective de la superiorii lor ierarhici, prin intermediul unor sesizări formulate la Inspectoratul teritorial al Jandarmeriei și la cel al Poliției.
Trimiterea în judecata Consistoriului Eparhial Iași a părintelui Ioan Ungureanu este motivată de șapte capete de acuzare, cele mai multe capete de acuzare aduse până acum de vreun consistoriu bisericesc împotriva unui preot ortodox nepomenitor. Printre acestea se află acuza de navetism, în condițiile în care pretinsul navetism al părintelui Ioan este de fapt preocuparea acestuia de a aduce resurse pentru întreținerea schitului și ajutorarea comunității.
Întreruperea pomenirii ierarhului este sancționată de două ori, o dată prin acuzația de schismă, definită, printre altele, de către Regulamentul autorităților canonice disciplinare și al instanțelor de judecată ale Bisericii Ortodoxe Române ca “interpretare personală a regulilor tipiconale”, și prin abaterea formulată de “săvârșire a Sfintelor Taine și ierurgii cu nerespectarea prevederilor tipiconale”.
În conformitate cu canonul 3 de la sinodul al III-lea ecumenic și cu canonul 15 I-II Constantinopol, orice sancțiune aplicată de un episcop participant la o erezie înainte de condamnarea sa ca eretic de un sinod unui preot ortodox care se opune ereziei predicate de acel episcop este invalidă și necanonică.
Atitudinea părintelui Ioan de a ignora sancțiunea disciplinară a suspendării din funcție pe perioada judecării și de a contesta ca necanonice capetele de acuzare la care este chemat să răspundă este legitimată de canonul 3 al sinodului al III-lea ecumenic, care poruncește preoților ortodocși să nu îi asculte în niciun fel pe episcopii eretici.
Cu prilejul trimiterii acestei adrese, Înaltpreasfințitul Teofan a mai mărturisit o dată erezie din Creta, prin formularea “v-ați manifestat public intenția de a vă îngrădi de ierarhul locului și de autoritatea bisericească pentru o presupusă erezie, constatată în mod necanonic”. Erezia nu este doar presupusă, ci cât se poate de reală, iar constatarea ei este cât se poate de canonică, potrivit canonului 15 I-II, care prevede căatunci când preotul constată că episcopul său propovăduiește o erezie în mod public, are dreptul să se îngrădească prin nepomenirea de acesta, imediat, înainte de cercetarea sinodală a episcopului respectiv.
Adresa prin care părintelui i se aduce la cunoștință că este trimis în judecată nu este însoțită și de către citația prin care părintele să fie chemat în judecată cu adevărat, care trebuie întocmită potrivit art. 68 din RACDIJBOR, ceea ce înseamnă că în acest moment părintele nu este chemat în mod oficial în judecata Consistoriului Eparhial Iași, iar suspendarea sa din funcție nu poate opera din data de 5 mai 2017, de vreme ce această sancțiune se ia pe durata judecării consistoriale, care nu poate începe decât după împlinirea procedurii legale de fixare a unui termen de judecată precis și de comunicare a acestuia pârâtului printr-o citație expresă, nu printr-un document prin care pârâtul este înștiințat de altă sancțiune.
Prin urmare, chiar dacă s-ar face abstracție de canonul 3 al sinodului al III-lea ecumenic, părintele Ioan poate sluji în continuare, deoarece nu este trimis în judecată încă, iar sancțiunea opririi de la slujire pe perioada judecării cazului operează din momentul trimiterii oficiale în judecată.
Rămâne, la finalul acestei zile, o singură întrebare: de ce a ținut Mitropolitul Moldovei, care semnează direct adresa părintelui Ioan, să transforme schitul Orășeni într-un nou Rădeni, în condițiile în care Părintele Ioan Ungureanu și-a văzut până în acest moment de slujirea celor sfinte, fără să creeze vreo problemă Mitropoliei?
Singurul răspuns pertinent este că a dorit să sărbătorească ziua canonizării Sfântului Cuvios Sila într-o companie care să nu îi aducă aminte de sinodul din Creta și de erezia la care s-a făcut părtaș. Credincioșii de la Schitul Orășeni văd în tot ce s-a întâmplat astăzi un act de mare sacrilegiu față de Sfântul Cuvios Sila.
UPDATE
Se anunță o nouă descindere cu jandarmii a delegației MMB
Credincioșii au pazit toata noaptea biserica și sunt dispusi sa o pazeasca nonstop cat va fi nevoie.
Noaptea a trecut in liniște. In zori, a fost distribuita o foaie volanta, in care poporul este invitat sa il evite pe parintele Ioan, deoarece, pe perioada suspendarii sale, slujbele savarșite… nu au nicio valoare si nu au har. Nu au oferit nicio baza teologica pentru aceasta afirmație ridicola, mai ales in condițiile in care parintele este oprit de la slujire de un episcop partaș la erezie.
Au impresionat foarte neplacut obiceiurile necrestine ale celor din personalul auxiliar care a insoțit delegația MMB: mancarea de frupt in zi de vineri, faptul ca au aprins cate o țigara chiar in spatele paraclisului Sfantului Sila etc.
Prezenta in carciuma satului a unor preoti in aceasta dimineata, pentru a-i manipula pe credinciosi, a fost la fel de neplacut perceputa.

Mitropolia Moldovei și Bucovinei încearcă schimbarea cu poliția a Părintelui mărturisitor Ioan Ungureanu de la Schitul Orășeni din Botoșani

Cei 30 de preoți trimiși de mitropolit au mers pe la oameni prin sat ca să-i convingă să nu-l mai susțină pe părintele Ioan Ungureanu, dar nu au fost bine primiți de către aceștia.

O delegație a Mitropoliei Moldovei și Bucovinei încearcă în aceste momente o acțiune în forță împotriva părintelui mărturisitor antiecumenist Ioan Ungureanu de la Schitul Orășeni din județul Botoșani, pe care doresc să îl schimbe din funcția de preot paroh și să îl înlocuiască cu un preot ecumenist.
Din delegația MMB fac parte vicarul administrativ Marian Timofte, inspectorul bisericesc Florin Chirilă și protopopul de Botoșani. Din informațiile pe care le avem, s-a făcut o mobilizare masivă a preoților din zonă, aproximativ 30 de preoți fiind deja prezenți la fața locului.
Sătenii din localitate au ieșit cu toți să-și apere preotul și credința ortodoxă. La fața locului se află și forțe ale Jandarmeriei. Părintele Ioan le-a cerut celor de la Mitropolie o hotărâre judecătorească executorie, pe care aceștia nu au putut-o prezenta, și fără de care acțiunea lor este și ilegală, pe lângă faptul că este profund necanonică, deoarece preotul care se îngrădește de ierarhul părtaș la erezie nu poate fi schimbat din funcție, în conformitate cu canoanele 15 I-II și 3 de la sinodul al III-lea ecumenic.
Reprezentanții MMB au adus o decizie mitropolitană de oprire de la slujire a Părintelui Ioan Ungureanu și încearcă să îl înlocuiască cu un preot ecumenist. Poporul credincios se opune cu îndârjire.
Părintele Ioan Ungureanu a oprit pomenirea episcopului părtaș la erezia din Creta începând din august 2016, fiind unul dintre semnatarii Scrisorii adresate mitropolitului Moldovei și Bucovinei prin care poporul îi cerea înaltului ierarh să se dezică de sinodul din Creta, lucru care nu s-a întamplat.
Acțiunea de astăzi a Mitropoliei Moldovei seamănă cu asaltul din februarie 2017 asupra Schitului Rădeni, soldat cu un eșec lamentabil pentru MMB și cu grave deservicii de imagine.

Acest abuz din partea MMB survine cu o săptămână înainte de canonizarea oficială a Sfântului Sila, protectorul Schitului Orășeni.

***

1

2

Mai-marii de la Mitropolia Moldovei şi Bucovinei, precum şi de la Protopopiatul Botoşani, au venit să-l anunţe pe confratele lor, preotul Ioan Ungureanu, că este oprit de la oficierea de slujbe.

„Şi dacă nu e pomenit numele lui, de ce să se supără aşa tare? Aici sunt alte interese, vă spun eu. Lumea n-o să lase biserica. Mi-au cerut cheia de la Biserică, ştampila, documentele, chitanţierul, tot. După ce munceşti 17 ani şi investeşti şase miliarde de lei şi ca să ce?, să aducă alt preot? Nu a dat nimeni niciun leu instituţional, e biserică- monument istoric şi Ministerul Culturii nu a dat un leu. Şi vii după 17 ani de muncă şi opt luni de filaj, ameninţări telefonice… eu stau cu fântâna încuiată, vin tot felul de deghizaţi pe aici. Ieri au venit inspectorii de la Mitropolie, cu maşina de la Mitropolie, au dat geamul jos, au făcut două poze şi au plecat. Păi de ce să nu stea să vorbească cu oamenii, cu comunitatea? Cum vii după 17 ani de muncă şi-mi spui: dă cheile şi ştampila că a venit altul?”, susţine preotul Ioan Ungureanu.

   

                           


Reprezentanţii Mitropoliei şi ai Protopopiatului, de cealaltă parte….

De partea cealaltă, reprezentanţii Bisericii spun că preotul de la Schit Orăşeni a încălcat grav normele interne.

1

„De mai bine de jumătate de an ni s-a semnalat faptul că preotul Ioan Ungureanu, paroh la Parohia Schit Orăşeni, s-a rupt de comuniunea cu Biserica Ortodoxă prin nepomenirea la Sfântele Slujbei, conform rânduielii, canoanelor şi prevederile statutare şi regulamentare, nemaipomenind chiriarhul locului la slujbe. S-a încercat, printr-o manieră firească, preoţească, creştinească, prin dialog, să înţelegem care sunt motivele lui. Părintele invocă o presupusă erezie la care ar fi părtaş Mitropolitul Moldovei şi Bucovinei şi de fapt toţi ierarhii ortodocşi din lume. În temeiul acestei presupuse erezii şi pe baza unor interpretări personale şi eronate a canoanelor Bisericii, a decis să întrerupă pomenirea la slujbe a chiriarhului locului, inventând formule liturgice care nu se regăsesc în rânduiala şi în tipicul bisericii”, explică preotul Marian Timofte, vicar administrativ al MMB.

Potrivit reprezentantului Mitropoliei, au fost mai multe încercări de dialog cu preotul Ungureanu, dar toate sortite eşecului, acesta pretinzând chiar ca ÎPS Teofan să vină la el, nu invers, lucru pe care Mitropolitul l-a făcut.

ÎPS a fost la Botoşani dar părintele a refuzat să vină să se întâlnească. Au încercat să intre în dialog cu părintele preoţi care au fost colegi cu el în Seminarul Teologic, a refuzat să dea mâna cu ei, acuzând că au venit să-l iradieze. Constatând că părintele se face vinovat de mai multe abateri, în martie, s-a trimis o sancţiune de avertisment şi dojană arhierească în care i se punea în vedere să intre în rânduială faţă de Biserică şi să îşi facă slujirea preoţească în conformitate cu rânduiala Bisericii”, adaugă preotul Marian Timofte.

Mai mult, explică preotul Marian Timofte, părintele Ungureanu ar fi ignorat aceste sancţiuni şi ar fi postat tot felul de mesaje pe o reţea de socializare şi pe diferite site-uri care „proliferează” aceleaşi gânduri, astfel încât vineri i s-a adus la cunoştinţă dispoziţia ÎPS Teofan, dispoziţie dată în conformitate cu prevederile statutare ale BOR.

„I s-a adus la cunoştinţă lista cu învinuirile care au fost constatate la nivelul Protopopiatului şi anume: este învinuit de schismă, de insultă, calomnie, defăimarea şi clevetirea în public, de instigare la atitudini şi fapte negative, de săvârşirea Sfintelor Taine şi erurgii cu nerespectarea prevederilor tipiconale, navetism (părintele face naveta de la Darabani), de neascultarea faţă de autorităţile bisericeşti şi de contrazicerea publică a poziţiei oficiale a Bisericii. Ca atare i s-a adus la cunoştinţă că este oprit de la săvârşirea tuturor lucrărilor sfinte, că este suspendat din funcţia de paroh şi chemat în judecata Consistoriului Eparhial al Arhiepiscopiei Iaşilor. Atât suspendarea cât şi oprirea de la săvârşirea lucrărilor sfinte sunt pe perioada cercetării lui în Consistoriul Eparhial, unde părintele este invitat şi are posibilitatea să-şi expună părerile”.

Preotul Ungureanu: „Vreau să întreb oamenii: de care biserică v-aţi rupt?”

Preotul Ungureanu are o interpretare proprie a sancţiunilor aplicate şi susţine că nu el a greşit, ci ÎPS Teofan, astfel că el nu trebuie să fie sancţionat. Înconjurat de enoriaşi, preotul a dat citire învinuirilor.

„Ştiţi ce înseamnă schismă? Depărtarea de Biserică şi vreau să întreb oamenii, de care biserică v-aţi rupt? Apoi, insultă, calomnie, defăimare, clevetire. Pe cine am insultat eu în public? Instigare la atitudini şi fapte negative? Ce fapte negative, că nu pomenesc un nume? Navetismul? Vă întreb: puteţi să construiţi o biserică de 5-6 miliarde fără să vă deplasaţi, fără să dormiţi noaptea prin munţi, fără să aduceţi lemne, fără să aduceţi meşteri? A, că mai dorm unde am un bătrân la pat? Că am mama, soacra este imobilizată la pat? Dar eu îmi fac datoria! Aproape toţi preoţii pe care îi vedeţi aici nu dorm în parohiile lor!”, a declarat preotul Ioan Ungureanu, care susţine că până la o decizie definitivă a instanţei prin care să fie oprit de a mai oficia slujbele bisericeşti nu are de gând să renunţe.

Sătenii au susţinut fiecare vorbă a preotului lor şi l-au apărat chiar de confraţii săi, împingând orice faţă bisericească ce ar fi încercat să ajungă la uşa bisericii.
Cum spiritele ameninţau să degenereze, a fost nevoie de intervenţia jandarmilor şi a poliţiştilor care încearcă să liniştească oamenii şi să se întoarcă la dialog. Din păcate, însă, înjuriile care s-au auzit în curtea bisericii, ţipetele şi urletele nu şi-ar fi găsit locul într-un loc în care credinţa şi liniştea sufletească ar fi trebuit să predomine.

ÎPS Teofan, despre tulburările din sânul Bisericii după Sinodul din Creta

Incidentul de la Schit Orăşeni nu este singular, astfel de situaţii înregistrându-se în mai multe locuri din ţară după Sinodul Pan-Ortodox din Creta, ce a avut loc în iunie anul trecut. Referindu-se la manifestările schismatice care tulbură pacea, în Scrisoarea Pastorală din acest an, transmisă în Noaptea de Înviere în toate parohiile din Mitropolia Moldovei şi Bucovinei, ÎPS Teofan a făcut un apel la înţelepciune:

Asistăm, pe de altă parte, la anumite manifestări schismatice care tulbură rânduiala şi pacea întru Adevăr din Biserică. Din râvnă lipsită de înţelepciune, unii clerici sau monahi, urmaţi de ucenicii lor, aduc un mare rău dreptei credinţe pe care pretind că o apără. Pe motive neîntemeiate, acuză de erori doctrinare Sinodul din Creta şi îndeamnă la ruperea comuniunii cu parohiile şi mănăstirile care rămân, cu statornicie, în legătură cu episcopii lor, cu Sfintele Sinoade ale Bisericilor Ortodoxe locale, cu întreaga Ortodoxie. Aceste situaţii nu sunt noi în istoria Bisericii. Vorbind despre astfel de tulburări, Sfântul Grigorie Teologul îi numeşte pe cei care le provoacă şi le întreţin „mult-prea-iubitori de Dumnezeu şi mult-prea-iubitori de Hristos”, un fel de „ultra-ortodocşi”, care i-au fost cei mai mari potrivnici în lupta sa pentru apărarea credinţei ortodoxe. Cu durere, cu dragoste părintească şi cu nădejde, mă adresez acestor persoane care tulbură viaţa Bisericii, îndemnându-i prin cuvintele Sfântului Ioan Gură de Aur: „Să dorim pacea pe care acela (vrăjmaşul) o urăşte. Să încetăm a mai cântări și a mai pune în cumpănă cuvintele dogmei. Să încetăm a mai vrea să fim învățători ai învățătorilor, să urâm a ne mai lupta în cuvinte, spre pierzania celor ce ascultă. Să credem așa cum Părinții ne-au predat. Nu suntem mai înțelepți decât Părinții, nu suntem mai exacți decât învățătorii noștri, nu suntem noi păstori ai păstorilor, ci oi”.

     

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

1

2

3

4

5

6


MAI MULTE AICI:

https://ortodoxiadreaptacredinta.wordpress.com/2017/05/05/alerta-la-schitul-oraseni-mmb-a-trimis-30-de-preoti-si-politia-pentru-a-l-schimba-pe-parintele-ioan-ungureanu/?preview=true

​Scrisoarea Mitropolitului Ambrozie al Kalavritelor în care acesta îl îndeamnă pe Patriarhul Bartolomeu ”să nu insiste asupra poziției eretice și hulitoare” și ”să înceteze prigonirea celor care nu sunt de acord cu hotărârile Sinodului din Creta”

Primul Mitropolit Grec care declară public că este împotriva nesfântului ”Sinod din Creta”
De pe bologul personal http://mkka.blogspot.gr al Mitropolitului Ambrozie al Kalavrytei aflăm că:
Mitropolitul Ambrozie al Kalavrytei (Biserica Ortodoxă a Greciei) i-a trimis, la data de 27 aprilie, o scrisoare deschisă Patriarhului ecumenic Bartolomeu. Transcriem mai jos pasajele cel mai importante.
La începutul scrisorii cu tema : ”Sfânta Lumină și Bisericile” Mitropolitul Ambroziei al Kalavytei își mărturisește ”întristarea adâncă și mirarea” care l-au cuprins atunci când a aflat că Patriarhul Bartolomeu, în scrisoarea către Mitropolitul Ieronim al Atenei, a îndemnat la ocrotirea Bisericii de ”părerile radicale ale Mitropolitului Kalvrytei și cele ale Pireului”. Mitropolitul a subliniat că asemenea scrisoare poate fi privită ca încălcare a canoanelor și ”ca încercare de a instaura un primat al puterii în relația cu Biserica locală soră, pe când, de fapt, Patriarhul Constantinopolului deține doar primatul onoarei, nu  primatul puterii și al valorilor”.
Conform spuselor Mitropolitului Ambrozie, rezultatul  ””Sfântului și Marelelui  Sinod” ( și pune ghilimelele) notoriu din Kolimbari ( Creta) a fost acela că Biserica Ortodoxă s-a divizat în mai multe părți, iar turma lui Hristos s-a simțit confuză și stânjenită! De fapt, apare o nouă schismă!”
Arhiereul presupune că ”la ”nesfântul” și ”nemarele” Sinod din Kolimbari Ortodoxiei i-a fost aplicată o rană adâncă”. ”Decizia greșită a fost, în special, recunoașterea existenței mai multor Biserici creștine”.
”Deci,  există mai multe ”Bieserici”? Atunci de ce în Simbolul Credinței noi măturisim ”Una, Sfânătă, Sobornicească  și Apostolică Biserică”? Oare acesta nu contravine eclesilogiei sau este chiar o greșeală dogmatică serioasă? Atunci în ce constă sensul teologic și conținutul dialogului ( pe care îl promovați) cu celelate Biserici creștin și confesiuni”? Oare abaterile menținute și neînlăturate ale acestora ( în pofida atâtor decenii de dialog) justifică posibilitatea de a-i numi pe eterodocși ”Biserici” ?”
Mitropolitul Ambrozie subliniază că niciodată nu va fi de acord cu asemenea ”abateri eclsiologice”.
Abaterilor eclesiologice ale Patriarhului Ecumenic
O avertizare clară adresată Patriarhului Ecumenic – care urmează să se întâlnească cu Papa la Fanar – din partea a șase Mitropoliți ai Bisericii Greciei, a unui egumen din Sfântul Munte, a altor stareți de Sfinte Mănăstiri, a Egumenului Sfintei Mănăstiri Stavrovoúnio din Cipru, a 157 de clerici, monahi și monahii și a 1745 de mireni. Toate numele.
https://graiulortodox.wordpress.com/2014/12/17/231-declaratia-istorica-a-mitropolitilor-staretilor-de-manastire-a-preotilor-si-monahilor-impotriva-abaterilor-eclesilogice-ale-patriarhului-ecumenic-sunt-condamnate-toate-abaterile-eclesiologice-a/
”Nu ne vom lepăda de tine, iubită Ortodoxie! Nu te vom minți pe tine, Cinstire de Părinți predanisită! Nu ne vom depărta de tine, Maică, bună cinstire. Întru tine ne-am născut și întru tine trăim, și întru tine vom adormi! Iar dacă vremea o va cere, și de mii de ori vom muri pentru tine.” ( monahul Iosif Vrienios 1350-1431)
În încheiere Mitropolitul Ambrozie al Kalavrytei îl îndeamnă pe Patriarhul Bartolomeu ”să nu insiste asupra poziției eretice și hulitoare, conform căreia atât papistașii, cat și protestanți alcătuiesc ”Biserica”. Acestea sunt doar ramurile care s-au desprins de copacul Bisericii. Astăzi Biserica este numai Biserica Ortodoxă!”
Conform spuselor Mitropolitului Kalavrytei documentul ”realțiile Bisericii Ortodoxe cu restul lumii creștine” trebuie revizuit, altfel e o posibilă o nouă schismă în interiorul Bisericii Ortodoxe.
Mitropolitul Ambrosie îl îndeamnă pe Patriarhul Ecumenic Bartolomeu să înceteze prigonirea celor care nu sunt de acord cu hotărârile Siondului din Creta și să organizeze un nou ”adevărat Sinod Mare și Sfânt” care va cerceta din nou subiectul ”Biserica” și confesiunile creștine”.
Sursa:  https://www.aparatorul.md din Agionoros.ru, cu trimitere către blogul personal al Mitropolitului Ambrozie http://mkka.blogspot.gr/2017/05/blog-post_1.html
Întreaga scrisoare o puteți citi mai jos în limba greacă
ΔΕΥΤΈΡΑ, 1 ΜΑΪ́ΟΥ 20

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΝ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ
ΚΥΡΙΟΝ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ

ΕΙΣ ΦΑΝΑΡΙΟΝ

Αίγιον, 25 Απριλίου 2017

ΘΕΜΑ: ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ  ΚΑΙ  ΟΙ  «ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ»!
Παναγιώτατε,
Ο υποσημειούμενος, ένας πανάθλιος Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, συγχρόνως δε ανάξιος και τρισάθλιος εν Χριστώ Αδελφός Σας, τολμά να υψώσει τη φωνή του και να απευθυνθεί στην Παναγιότητά Σας, προκειμένου να θέσει υπ’ όψιν Της αποδεικτικά στοιχεία, κατά τα οποία η περί «Εκκλησιών» απόφαση της εν Κρήτη Μεγάλης (;) Συνόδου  έχει αποδοκιμασθή ήδη πανηγυρικώς από τον Δομήτορα της Εκκλησίας μας, τον Αναστημένο Σωτήρα μας Ιησούν Χριστόν!
Πόθεν αντλώ το θάρρος; Γιατί τόσο θράσος; ίσως θα διερωτηθείτε. Βαθυσεβάστως, λοιπόν, αλλά και μετά παρρησίας, Σας απαντώ. Το θάρρος μου αντλώ:
Από την αγάπη μου προς τη Μητέρα Εκκλησία, δηλ. από την αγάπη μου προς την Αγία Ορθοδοξία μας!

Υπηρετώ την Εκκλησία από την παιδική μου ηλικία ως «παπαδάκι» του ιερού Βήματος. Έμεινα αγωνιστής του καλού κάτω από τη σκέπη Της από την πρώιμη νειότη μου, επέλεξα ως φοιτητής τη Θεολογική Σχολή, παρά το γεγονός ότι ήμουνα μαθητής του άριστα στα Μαθηματικά. Προσέφερα τον εαυτό μου ολοκαύτωμα στον βωμό της Αγάπης του Νυμφίου Χριστού, αφού κατά το έτος 1961 δέχθηκα την κουρά μου ως Μοναχός (στην ηλικία των 23 ετών). Αγωνίσθηκα και αγωνίζομαι σθεναρώς για το κλέος της Μητρός Εκκλησίας, μη πτοούμενος από την ισχύ των Προσώπων ή των Προσωπικοτήτων, καθημερινώς δε αναλίσκομαι για τη δόξα του Χριστού μας.
Εβίωσα τη Μοναχική ζωή ως μαρτύριο και ακόμη σήμερα, στην ηλικία των 79 ετών, ζω την απόλυτη μοναξιά! Και τώρα στο Επισκοπείο μας, εδώ στο Αίγιο (στην οδό Μελετοπούλων, αριθμ. 44), ζω μόνος, μονότατος, χωρίς κάποια ανθρώπινη βοήθεια και παρηγοριά, «ίνα μη εγκοπήν τινά δώμεν τω Ευαγγελίω του Χριστού» (Α’ Κορ. θ΄,12). Ταύτα γράφων, Παναγιώτατε, «γέγονα άφρων καυχώμενος! Υμείς με ηναγκάσατε!» (Β΄Κορ. ιβ΄, 11). Έδωσα τον εαυτό μου ολοκαύτωμα στον βωμό της θείας αγάπης. «Όλα για τη δόξα του Χριστού» ήταν το σύνθημά μου ήδη από αυτή την πρώιμη νεότητά μου.
Αντλώ, λοιπόν, το θάρρος μου από την αγάπη μου προς την Μητέρα Εκκλησία! Επί πλέον δε και από τα κατωτέρω αναφερόμενα στοιχεία:
Από τη γνωριμία μας -και την εν συνεχεία αναπτυχθείσα φιλία μας- σε ανύποπτο χρόνο. Θα Σας υπενθυμίσω:

Ήταν γύρω στα έτη 1961-1962, όταν για πρώτη φορά συναντηθήκαμε στη Ρώμη της Ιταλίας, όπου Σεις, ως Διάκονος τότε, πραγματοποιούσατε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών με αντικείμενο το Κανονικό Δίκαιο, ενώ εμείς ήμασταν ταξιδιώτες (ήτοι ο σεβαστός Γέροντάς μας Αρχιμ. Καλλίνικος Καρούσος -ο μετά ταύτα Μητροπολίτης Πειραιώς-, ο Διάκονος  Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης -ο μετά ταύτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών- και ο Διάκονος Αμβρόσιος Λενής -δηλ. η ελαχιστότης μου). Εμείς, λοιπόν, ταξιδιώτες στη Ρώμη, Υμείς δε, φιλοτίμως προσφερθείς, γίνατε ο ξεναγός μας στην ιστορική εκείνη πόλη. Έκτοτε άρχισε μεταξύ μας μια αγνή φιλία! Μια φιλία, η οποία όμως χρόνο με τον χρόνο χαλάρωνε, καθώς Υμείς ανεβαίνατε τα σκαλιά της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και αναπνέατε τον «αέρα» του Φαναρίου! Δεν ημπορώ να λησμονήσω ότι, όταν τα καλοκαίρια συναντιόμασταν στη Γενεύη, στο Πατριαρχικό Κέντρο του Chambèsy, Υμείς, χωρίς καμιά απολύτως αιτία, με χαιρετούσατε «μακρόθεν» με μια αυξανόμενη υπεροπτική διάθεση!
Εν πάση περιπτώσει, αντλώ το θάρρος και από αυτή την παληά -ξεθωριασμένη πια- φιλία μας.
Αντλώ επίσης το θάρρος από τις επιταγές του Κανονικού Δικαίου, επί τη βάσει του οποίου διοικείται η Αγία Έκκλησία μας.

Φοιτητής ων στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάχθηκα τις εξής θεμελιώδεις θεολογικές-κανονικές αρχές:
«έκαστος Αρχιερεύς είναι εις τύπον και τόπον Χριστού»,

 «όλοι οι Αρχιερείς είναι ίσοι μεταξύ των».

Συνεπώς:
«ο Μητροπολίτης Κυθήρων και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών είναι ισότιμοι μεταξύ των».

 «Το διοικητικό σύστημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι Δημοκρατικό – Συνοδικό», κατά το πρότυπο της Αποστολικής Συνόδου των Ιεροσολύμων. Συνεπώς,

 «έκαστος των Αρχιερέων διαθέτει μία ψήφο και άρα ο Πατριάρχης και ο νεώτερος των Επισκόπων-Σύνεδρος είναι ισότιμοι, με μόνη τη διαφορά ότι σε περίπτωση ισοψηφίας υπερισχύει η ψήφος του Προέδρου» (τούτο όμως ισχύει και σε όλα τα κοσμικά Όργανα και Σωματεία!).

    Άρα οι Αρχιερείς, κατά το Κανονικό Δίκαιο της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, είναι όχι απλώς ισότιμοι, αλλά ίσοι μεταξύ τους, συγχρόνως δε  κ α ι   σ υ ν υ π ε ύ θ υ ν ο ι  έναντι του πληρώματος της Εκκλησίας!

Αυτά, λοιπόν, και από τη μαθητεία μας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Επιπροσθέτως, αντλώ το θάρρος μου από δύο σημαντικά προσωπικά «κατορθώματα» Υμών, Παναγιώτατε:

Δεν ανακαλέσατε στην τάξη περιώνυμο κληρικό, Μέγα Πρωτοπρεσβύτερο του Πατριαρχείου Σας, ο οποίος ήδη από του έτους 2006 έχει ομιλήσει περιφρονητικά για το Άγιο Φως, το οποίο μας παραχωρείται από τον Αναστάντα Χριστό κατά τρόπο θαυματουργικό και όντως αχειροποίητο, το Άγιο Φως που αναβλύζει από τον Πανάγιο Τάφο! Είπε ο κληρικός Σας τα εξής απαράδεκτα:«Υπάρχει αιώνες τώρα διάχυτη η πεποίθηση στον ευσεβή μεν, αλλά θεολογικά και λειτουργικά απαίδευτο ορθόδοξο πιστό, που ψάχνει για «θαύματα» προκειμένου να πληρώσει το πνευματικό του κενό, ότι κατά την τελετή αφής το Άγιον Φώς κατέρχεται θαυματουργικά  «ουρανόθεν»… Όμως… πρόκειται για έναν θρύλο, ο οποίος καλλιεργήθηκε στους Άγιους Τόπους… Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο Πατριάρχης ανάβει τη λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα, που βρίσκεται πάνω στον Πανάγιο Τάφο… Επέστη ο καιρός να τερματισθεί ο διασυρμός των Θείων…»!!!!!!! (βλ. «pentapostagma» και Εφημερίδα «Μακελειό» της 18ης Απριλίου 2017).

Αυτά είπε ο περιώνυμος κληρικός Σας, Παναγιώτατε! Δεν έχει σημασία, ότι επικαλείται ή επαναλαμβάνει λόγια Πανεπιστημιακού Διδασκάλου! Σημασία έχει ότι αποδέχεται, επικροτεί και διαδίδει την ασεβέστατη αυτή άποψη, η οποία προσβάλλει, πληγώνει και υποτιμά τους ευσεβείς πιστούς, αλλά και παραπληροφορεί το Σώμα της Εκκλησίας! Διότι ασφαλώς γνωρίζει ο εν λόγω κληρικός, όπως θέλω να πιστεύω και Σεις προσωπικά, ότι σχετικά με το ζήτημα του Αγίου Φωτός έχουν κατά καιρούς γραφεί αξιολογότατες ιστορικο-θεολογικές αλλά και ειδικές εργαστηριακές επιστημονικές μελέτες, οι οποίες αποδεικνύουν τον θαυματουργικό τρόπο της εμφανίσεώς του κατά την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου.
Επίσης, Παναγιώτατε, επιτρέψατέ μου να Σας εκφράσω τη βαθύτατη λύπη και την έκπληξη που μου προκάλεσε το γεγονός ότι, επικειμένης της ετησίας τακτικής Συνελεύσεως της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά τον Οκτώβριο του παρελθόντος έτους, διά σεπτού  Γράμματος Υμών πρός τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμο, διαπομπεύσατε το ταπεινό όνομά μου, εφιστώντας την προσοχή του Αρχιεπισκόπου μας, «ίνα προφυλάξη το ιερόν Σώμα της Ιεραρχίας από τις ακραίες φωνές των Ιεραρχών Καλαβρύτων και Πειραιώς…». Σας ερωτώ μετά παρρησίας: Γιατί αυτή η διαπόμπευση, Παναγιώτατε, ενός γηραιού πλέον Μητροπολίτου, συγχρόνως δε και εν Χριστώ Αδελφού Σας; Γιατί τόση υπεροψία; Γιατί τόση σκληροκαρδία; Δεν θα ήτο περισσότερο πνευματικός τρόπος, εάν γράφατε ένα πατρικό Γράμμα προς την ελαχιστότητά μου, συνιστώντες σύνεση και προσοχή;Αφήνω βέβαια κατά μέρος το γεγονός, ότι η ενέργειά Σας αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως υπέρβαση των ορίων της κανονικής δικαιοδοσίας Σας ή και ως απόπειρα ασκήσεως ενός είδους πρωτείου εξουσίας προς μια Αδελφή Εκκλησία, έστω και αν η σχετική φράση έχει διατυπωθεί με το «μετριοπαθές» ύφος της φιλικής υποδείξεως…

Άρα Υμείς, Παναγιώτατε, καταλύσατε την ευγένεια και τον αλληλοσεβασμό ως τρόπον επικοινωνίας, η δε ελαχιστότης μου έλαβε την αφορμή να επικαλείται πλέον το ισότιμο των Αρχιερέων! Ως Πατριάρχης έχετε Προβάδισμα Τιμής και ουχί Αξίας ή Εξουσίας!
Τέλος, αντλώ το θάρρος από την πολυχρόνιο θητεία μου στη Μητέρα Εκκλησία.

Κατά την ευδοκία του Αρχιποίμενος Χριστού, αμφότεροι εδέχθημεν το χάρισμα της Ιερωσύνης κατά τον αυτό χρόνο! Ήταν το έτος 1961, όταν αμφότεροι χειροτονηθήκαμε Διάκονοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας!
Ακολούθως, Υμείς κατά το έτος 1973 χειροτονηθήκατε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας, ακολούθησε δε και η ελαχιστότης μου! Κατά το έτος 1976 χειροτονήθηκα Μητροπολίτης Ταλαντίου. Συνεπώς και η πορεία μας στη Μητέρα Εκκλησία υπήρξε παράλληλη! Αντλώ, λοιπόν, και εκ του προσθέτου τούτου λόγου, το δικαίωμα να εκφράζω ελεύθερα τη γνώμη μου, όταν αυτό επιβάλλει το συμφέρον της Εκκλησίας. Παρακαλώ, να μου συγχωρήσετε την παρρησία.
Έπειτα από τα παραπάνω προ-εισαγωγικά και επεξηγηματικά, ας έλθουμε στο κυρίως θέμα μας.
Θα ήθελα να Σας τονίσω, ότι εκεί κάτω στα άγια χώματα της Ιερουσαλήμ η Θεία Πρόνοια, για μία ακόμη φορά εφέτος, αποδοκίμασε πανηγυρικά την περί «Εκκλησιών» Απόφαση της Συνόδου της Κρήτης. Το Άγιο Πνεύμα, επαναλαμβάνω, για μία ακόμη φορά, έδειξε και απέδειξε ότι «η Εκκλησία» είναι Μία και αυτή είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία!Εκεί κάτω στα Ιεροσόλυμα κάθε χρόνο το Άγιο Πνεύμα βροντοφωνεί και αποδοκιμάζει τόσο τους Παπικούς, όσο και τους Προτεστάντες! Δεν τους δέχεται! Δεν τους αναγνωρίζει! Γι’ αυτό και δεν τους παρέχει τη θεία ευλογία της αφής του Αγίου Φωτός!
Έπειτα από αυτά τα προκαταρκτικά, ας έλθουμε στο θέμα μας.
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ:
Προκειμένου να κατανοήσετε τις ανησυχίες μου, παρακαλώ επιτρέψατέ μου να αναφερθώ στο σεπτό πρόσωπό Σας και δη και σε όσα εισαγωγικά  αναγράφονται στο Βιογραφικό Σας σημείωμα, όπως αυτό καταχωρίζεται στο Ημερολόγιο του Πατριαρχείου μας, όχι δε του Πατριαρχείου Σας: Ιδού το απόσπαμα:
«…Μετά την εκλογήν Του ως Οικουμενικού Πατριάρχου προσεπάθησε να ενισχύση την πανορθόδοξον ενότητα και συνεργασίαν διά της συγκλήσεως κατά καιρούς Συνάξεων των Ορθοδόξων Προκαθημένων και διά πολλών επισκέψεών Του προς αυτούς και προσκλήσεώς των εις το Φανάριον. Επίσης προωθεί τον οικουμενικόν διάλογον με τας άλλας Χριστιανικάς Εκκλησίας και Ομολογίας, επισκεπτόμενος τας έδρας αυτών και συμμετέχων εις διαχριστιανικά συνέδρια  και επετειακάς εκδηλώσεις…» (βλ. έτος 2014, σελ. 655).
Προκαταρτικές παρατηρήσεις:
Ο συγγράψας το κείμενο αυτό, οσάκις αναφέρεται στο πρόσωπό Σας, χρησιμοποιεί τα κεφαλαία γράμματα. Οσάκις όμως αναφέρεται στους Προκαθημένους των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών χρησιμοποιεί τα πεζά γράμματα! (Σημειώνονται με ερυθρά γράμματα). Γιατί αυτή η διαφορά; Γιατί αυτή η υπεροψία; Δεν θα έπρεπε και οι λέξεις «Αυτούς» και «Των», αφού αναφέρονται στους προκαθημένους των αδελφών ορθοδόξων Εκκλησιών -Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους-, να γράφωνται με κεφαλαία τα αρχικά;

Το κυριώτερο: Στο παραπάνω κείμενο, ως συστατικό της προσωπικότητός Σας και της θητείας Σας ως Οικουμενικού Πατριάρχου αναφέρεται η προσπάθεια για την ενίσχυση της πανορθοδόξου ενότητος, την οποίαν όμως, δυστυχώς, ΔΕΝ ΚΑΤΩΡΘΩΣΑΤΕ! Δεν κατωρθώσατε, καθ’ όσον στην περιώνυ­μη πλέον «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» του Κολυμπαρίου της Κρήτης κατεδείχθη περιτράνως ακριβώς το αντίθετο, δηλ. η πολυδιάσπαση της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η αναστάτωση του Χριστεπωνύμου Πληρώματος! Ένα νέο σχίσμα ευρίσκεται πλέον σε εξέλιξη και -δυστυχώς- αυτό θα είναι το χαρακτη­ριστικό της Πατριαρχικής Σας θητείας!

Και τώρα η κορωνίς: Στο παραπάνω κείμενο ως συστατικό της προσωπικότητός Σας ως Οικουμενικού Πατριάρχου αναφέρεται η προώθηση του οικουμενικού διαλόγου «με τας άλλας ΧριστιανικάςΕκκλησίας  και Ομολογίας». Άρα ενώπιόν μας έχουμε «όπερ έδει δείξαι»! Πολύ προ της κατακριθείσης Συνόδου της Κρήτης, Υμείς, Παναγιώτατε, είχατε αναγνωρίσει τις άλλες Χριστιανικές Ομολογίες, δηλ. τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες ως «ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ»!

Διερωτώμεθα, όμως, υπάρχουν άραγε πολλές ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; Τότε γιατί στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε «Μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν»; Δεν είναι αυτό εκκλησιολογική αντίφαση, αν όχι και σοβαρή δογματική παρεκτροπή; Ποιά είναι, τότε, η θεολογική έννοια και το περιεχόμενο των διαλόγων τους οποίους προωθείτε «με ταςάλλας Χριστιανικάς Εκκλησίας  και Ομολογίας»; Οι υπάρχουσες και μη εισέτι εξαληφθείσες δογματικές παρεκκλίσεις των τελευταίων -παρά τους επί δεκαετίες διεξαγόμενους διαλόγους- δικαιολογούν άραγε εκκλησιολογικά τον χαρακτηρισμό τους, και μάλιστα υπό μορφήν επισήμου Αποφάσεως μιάς  «Πανορθοδόξου» Συνόδου, ως Εκκλησίες με την ορθόδοξη θεολογική έννοια του όρου;;
ΑΣ ΕΛΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Παναγιώτατε,
Οι ημέρες του αγίου Πάσχα, τις οποίες εορτάζουμε, κατέδειξαν τη λανθασμένη απόφαση της μη «Αγίας» και μη «Μεγάλης» Συνόδου του Κολυμπαρίου της Κρήτης. Εκεί, κατά τον μήνα Ιούνιο του έτους  2016, η Ορθοδοξία υπέστη βαρύτατο πλήγμα. Υπό την Υμετέραν προεδρείαν και επιστασίαν, ως γνωστόν, η Σύνοδος αναγνώρισε ως ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες! Έτσι σήμερα πλέον, όσοι Σας ακολουθούν, ομολογούν και αναγνωρίζουν ότι έχουμε τρείς Εκκλησίες, την Ορθόδοξη, τη Ρωμαιοκαθολική και την Προτεσταντική!
Και όμως στο Σύμβολο της Πίστεως, ας το επαναλάβω, ομολογούμεν πίστιν εις την «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν»!
Βαθυσεβάστως, όθεν, τολμώ να Σας ερωτήσω: Αναγνωρί­ζετε, λοιπόν, ως Αγίαν και Αποστολικήν Εκκλησίαν την Παπικήν και την Προτεσταντικήν; Ώστε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, η οποία θεωρείται ως γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας του Χριστού, ο Χριστός μας συνέστησε τρείς Εκκλησίες; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΙΑ ΤΟΙΑΥΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ; Λησμονείτε, ότι το Σχίσμα του 1054 επήλθε αρχικά και ολοκληρώθηκε στη συνέχεια από τις αιρετικές διδασκαλίες των Παπικών; Υπάρχει κάτι μεταγενέστερο, που άλλαξε τις παπικές θεωρίες; Μήπως αποκήρυξαν το περίφημο Filioque; Μήπως παραιτήθηκε ο πάπας από τη διεκδίκηση του πρωτείου εξουσίας του εφ’ όλης της Εκκλησίας; Υπάρχει κάποια μεταμέλεια εκ μέρους των;Ασφαλώς όχι! Ακόμη περισσότερο, το παγκοσμίως μοναδικό, όσο και εκκλησιολογικά αδιανόητο μόρφωμα της τριπλής αλληλοπεριχωρήσεως και ενσωματώσεως στο πρόσωπο του πάπα, της ρωμαιοκαθολικής «Εκκλησίας», της αποκαλούμενης «Αγίας Έδρας» και του κράτους του Βατικανού, πώς μπορεί να το δικαιολογήσει η Απόφαση της Συνόδου της Κρήτης; Μέσα σ’ αυτό το περίεργο θεοκρατικό συνοθύλευμα, πού ευρίσκει θεολογικό έρεισμα η ιδιότητα της Εκκλησίας, όπως αυτή κατανοείται και βιώνεται στην Αγία Ορθόδοξο Εκκλησία μας;
Άλλο πράγμα είναι, Παναγιώτατε, η επικοινωνία, ακόμη και η συνεργασία, μετά των Ρωμαιοκαθολικών και των άλλων χριστιανικών Ομολογιών σε θέματα κοινωνικού χαρακτήρος και άλλο οι εκπτώσεις σε θέματα της αμωμήτου ημών Πίστεως!
Ώστε, λοιπόν, τώρα μόλις γίνεται κατανοητό το Υμέτερο σχέδιο, όπως εκτίθεται στο βιογραφικό Σας Σημείωμα.
«…Μετά την εκλογήν Του ως Οικουμενικού Πατριάρχου… προωθεί τον οικουμενικόν διάλογον με τας άλλας Χριστια­νικάς Εκκλησίας  και Ομολογίας»!
Επιτρέψατε, λοιπόν Παναγιώτατε, σε εμέ τον ευτελή, τον μικρό, τον άσημο, τον αμαρτωλό και τρισάθλιο, πλην όμως και ελάχιστο, αλλά συγχρόνως και ισότιμο εν Χριστώ Αδελφό Σας, ου μην αλλά και εις άλλους εισέτι πιστούς δούλους του Αναστάντος Χριστού, να Σας πληροφορήσουμε, ότι όσον εξαρτάται από ημάς δεν θα ανεχθούμε μια τέτοια εκκλησιολογική εκτροπή. Διότι το «ουκ αρνησόμεθά Σε, φίλη Ορθοδοξία» ηχεί ζωηρώς στα αυτιά μας!
«Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξια, ου ψευσόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας… Εν σοι εγεννήθημεν, εν σοι ζώμεν, εν σοι και κοιμηθησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα» (Μοναχός Ιωσήφ Βρυέννιος  1350-1431. Βλ. «Μελέτη της περί των Κυπρίων…», Τα ευρε­θέντα Ασκητικά, Τόμ. Β΄, σελ. 28, Έκδοση Βασ. Ρηγοπούλου).
Ενδεχομένως θα με ερωτήσετε: πόθεν αντλώ τη δύναμή μου; Με παρρησία, λοιπόν, επαναλαμβάνων τα ίδια διά πολλοστήν φοράν, Σας απαντώ: Από όσα για μία ακόμη φορά συνετελέσθησαν στον Πανάγιο Τάφο το Μέγα Σάββατο, στις 15 Απριλίου 2017. Ήτοι από το θαύμα της αφής και παροχής του Αγίου Φωτός μόνο στον Ορθόδοξο Πατριάρχη των Ιεροσολύμων! Αυτό το θαύμα, το οποίο ζήσαμε για μία ακόμη φορά, δίδει την αποστομωτική απάντηση στην πρωτοφανή για την Ορθοδοξία Απόφαση του Κολυμπαρίου της Κρήτης, την οποία Υμείς με φανατισμό υποστηρίζετε! Και με τον οφειλόμενο σεβασμό Σας ερωτώ: Εάν οι Παπικοί είναι Εκκλησία, τότε γιατί το «Άγιο Φως της Αναστάσεως» δεν προς-φέρεται και σ’ αυτούς;
Επειδή μάλιστα και κάποιοι άθεοι και ανιστόρητοι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έθιξαν πολύ πρόσφατα το ζήτημα, για την ενημέρωση των πιστών που θα αναγνώσουν τις γραμμές αυτές, ζητώ την επιείκειά Σας για να τους παρουσιάσω μερικές καταπληκτικές και ατράνταχτες μαρτυρίες και αποδείξεις.
«Διηγείται ένας αυτόπτης Λατίνος μάρτυρας, ο Πουλχέριος, αυτός που μετά από αυτά έγινε Πατριάρχης, ότι κατά το έτος εκείνο (δηλ. το 1101 μ.Χ.) καθόλου δεν εμφανίζονταν το άγιο Φως παρ΄ όλες τις λιτανείες που τελέσθηκαν, κατά τις οποίες ψαλλόταν το «Κύριε ελέησον» από όλους που συμμετείχαν στις λιτανείες (σημ. από όλους μαζί Ορθοδόξους και Παπικούς-Λατίνους). Καταληφθή­καμε από μεγάλη λύπη και θλίψη. Πόσες ανακραυγές προς τον Κύριο! Πόσοι στεναγμοί, πόσοι οδυρμοί! Γιατί με οδυρμούς όλοι ψάλλαμε «Κύριε ελέησον», για να ζητήσουμε με τις ψαλμωδίες το έλεος του Κυρίου, όμως, αν και Τον ικετεύαμε, καθόλου δεν λαμβάναμε το ζητούμενο. Και ήδη ήρθε η εσπέρα και η ημέρα έληξε και επειδή σκεφτήκαμε ότι εξ’ αιτίας των αμαρτιών μας συνέβη ό,τι δεν συνέβη τα άλλα χρόνια, ο καθένας μας αποφάσισε ενδόμυχα να διορθωθεί σε όσα αμάρτησε προς τον Θεό. Το άγιο Φως δεν φάνηκε ούτε κατά το πρωί του Πάσχα! Ο Βασιλιάς Βαλδουίνος, απελπισμένος, προσευχόταν μπροστά στον άγιο Τάφο, ο δε λατινικός κλήρος βρέθηκε σε πολύ δυσάρεστη θέση, αγνοώντας αν έπρεπε να τελέσει ή όχι την εορτή του Πάσχα, χωρίς το άγιο Φως. Καθώς, λοιπόν, οι Λατίνοι βρίσκονταν σε τέτοια αγωνιώδη κατάσταση, αποφάσισαν να βγουν από τον Ναό της Αναστάσεως. Οι Έλληνες όμως, που απέμειναν μέσα, έκαναν θερμότερες προσευχές…, λιτάνευσαν, ικέτευσαν τον Θεό και το άγιο Φως εμφανίστηκε, πλημμυρίζοντας όλον τον Ναό. Με αλαλαγμούς έτρεξαν οι Λατίνοι να πάρουν το Φως από τους Έλληνες.
Και επαναλαμβάνουμε, ότι το επεισόδιο αυτό το διηγείται αυτόπτης Λατίνος, και όπως κι αν θελήσει κανείς να το εξηγήσει, είναι αναντίρρητο ότι οι Έλληνες που ταπεινώθηκαν και περιφρονήθηκαν από τους σταυροφόρους εξυψώθηκαν με αυτό. Και από τότε η τελετή του αγίου Φωτός παρέμεινε ως καθαρή ελληνική τελετή, ακόμα και κατά την περίοδο των σταυροφόρων».
(ΣΗΜ. Η μαρτυρία είναι από το βιβλίο του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, σελ. 426-427. Απόδοση στην Νεοελληνική για την Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου – Τέζας Γεώργιος, Φιλόλογος. Βλ. και J. Mischaud, Histoire des Croisades, Paris 1856, τομ. 1, σελ. 291).
Sursa: http://mkka.blogspot.gr/2017/05/blog-post_1.html
Graiul Ortodox